علت برخاستن موقع شنيدن يا تلفظ نام خاصّ حضرت(قائم(عج)) چيست؟
اينکه پيروان آن حضرت با شنيدن اين لفظ و يا با تلفظ به اين کلمه برمي خيزند و مي ايستند، اين کار يک نوع عمل مستحبي است و احترام و اظهار پيوند و انتظار آن حضرت است و ضمنا مردم را به ياد نهضت و قيام حضرت مهدي(عج) مي اندازد و براي آنها تلقين عملي مي شود که بايد برخاست، نهضت کرد، اميدوار بود و به زمينه سازي براي ظهور و قيام جهاني رهبري معصوم و قاطع که اميد پيامبران و امامان و همه مستضعفان جهان و قلب تپنده هستي است، پرداخت.
اين رفتار، بين تمام شيعيان بلاد، معمول بوده و هست. نقل شده که امام رضا(ع) در يکي از مجالس خراسان حضور داشت و چون کلمه قائم گفته ايستاد و دست مبارکش را بر سر نهاده فرمود: اللّهم عَجِّل فرجه و سهّل مخرجه.1 (خداوندا بر فرجش شتاب کن و راه ظهور و نهضتش را آسان گردان)
اين عمل در عصر امام صادق(ع) نيز معمول بوده است. خدمت آن جناب عرض شد: علت چيست که هنگام ذکر قائم، بايد قيام کرد؟ در جواب فرمود: صاحب الامر، غيبتي دارد بسيار طولاني و از کثرت لطف و محبتي که به دوستانش دارد هرکس وي را به لقب قائم که مشعر است به دولت او و اظهار تأثري است از غربت او، ياد کند؛ آن جناب هم نظر لطفي به او خواهد کرد. چون در اين حال مورد توجه امام واقع مي شود؛ سزاوار است به احترام برپا خيزد و تعجيل فرجش را از خدا بخواهد2. پس اين رفتار شيعيان ريشه مذهبي دارد و نوعي اظهار ادب و شعار است گرچه وجوبش معلوم نيست.